Christopher Isherwood en Don Bachardy door David Hockney: Een meesterwerk van intimiteit en invloed
Weinig beelden definiëren het culturele en literaire landschap van Californië in de late jaren zestig zo levendig als het dubbelportret van Christopher Isherwood en Don Bachardy door David Hockney. Geschilderd in 1968 is dit monumentale werk niet slechts een afbeelding van twee mannen in een kamer; het is een diepgaande studie van een partnerschap dat de werelden van de Britse literatuur en de Amerikaanse beeldende kunst met elkaar verbond. Bij RedKalion geloven we dat het begrijpen van het verhaal achter zulke iconische werken de ervaring van het verzamelen van kunstprenten verrijkt, waardoor een decoratieve keuze uitgroeit tot een verbinding met de kunstgeschiedenis.
De kruising van literatuur en beeldende kunst
Toen David Hockney in 1964 in Los Angeles arriveerde, trof hij een stad badend in een specifiek, hard licht dat scherp contrasteerde met de grijze tinten van zijn geboorteland Engeland. Het was binnen deze levendige omgeving dat hij zijn vriendschap verdiepte met de gerenommeerde schrijver Christopher Isherwood en zijn partner, de portrettist Don Bachardy. Het resulterende schilderij, Christopher Isherwood en Don Bachardy, blijft een van de meest gevierde werken in Hockneys reeks grote dubbelportretten, naast werken als Mr and Mrs Clark and Percy.
De compositie is een meesterklasse in psychologische spanning en huishoudelijke harmonie. Isherwood zit stevig, kijkt de kijker rechtstreeks aan met de autoriteit van een gevestigde man van de letteren, terwijl Bachardy in profiel is afgebeeld, kijkend naar Isherwood. Deze blik creëert een cirkelvormigheid binnen het kader, wat suggereert dat er een privésfeer is die de kijker mag observeren maar nooit volledig mag betreden.
Deze specifieke acryldruk vangt de lichtgevende kwaliteit van Hockneys werk, een techniek die hij perfectioneerde tijdens zijn Californische jaren om de zonovergoten sfeer van de Westkust na te bootsen. Het gebruik van acryl stelde Hockney in staat om de vlakke, verzadigde kleurvlakken te bereiken die zijn stijlkenmerk werden in deze periode.
Stijl, techniek en de Californische esthetiek
In de late jaren zestig wendde David Hockney zich af van zijn eerdere, meer abstracte neigingen naar een verfijnd naturalisme. Het portret van Christopher Isherwood en Don Bachardy is een voorbeeld van deze verschuiving. Elk detail, van de stapel boeken op tafel tot de specifieke textuur van de rieten stoel, dient een dubbel doel: het verankert de onderwerpen in een echte, bewoonde ruimte en fungeert als een formeel element in een zorgvuldig in balans gebrachte compositie.
Hockneys vermogen om licht door een raam te renderen – een terugkerend motief in zijn werk – wordt hier gebruikt om de onderwerpen te verlichten met een helderheid die bijna klinisch aanvoelt, maar diep affectief is. Het schilderij weerspiegelt de invloed van de Oude Meesters, maar is onmiskenbaar modern en vangt de essentie van de 20e-eeuwse "New York School" en de opkomende popgevoeligheden van de Westkust. Voor meer over Hockneys techniek biedt de Tate Modern uitgebreide bronnen over zijn evolutie van schilderen naar fotografie.
Een ingelijste kunstprent biedt een klassieke manier om Hockneys werk tentoon te stellen, waarbij de galerieklaar presentatie wordt nagebootst zoals die te vinden is in grote instellingen als het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), waar een groot deel van Hockneys nalatenschap wordt bewaard.
Het erfgoed van Christopher Isherwood en Don Bachardy
De onderwerpen zelf zijn net zo belangrijk als de kunstenaar. Christopher Isherwood, de auteur van Goodbye to Berlin (de basis voor Cabaret) en A Single Man, was een pionier in de gayliteratuur. Don Bachardy, zijn partner van meer dan dertig jaar, werd een vooraanstaand portrettist op eigen kracht en tekende vaak de Hollywood-elite. Hun relatie was een hoeksteen van de artistieke gemeenschap in Santa Monica, en Hockneys portret dient als een historisch document van hun duurzame partnerschap.
Als we kijken naar christopher isherwood en don bachardy david hockney, zien we meer dan slechts twee figuren; we zien een radicale bevestiging van huiselijkheid en queer identiteit op een moment dat zulke zichtbaarheid zeldzaam was. Het is deze diepgang die Hockneys prenten een favoriet maakt voor wie op zoek is naar kunst die zowel esthetische schoonheid als historische waarde draagt.
Voor moderne interieurs biedt een geprinte op geborsteld aluminium een strakke, industriële tegenhanger voor Hockneys onderwerpen uit de jaren vijftig, waardoor de kloof tussen historische kunst en hedendaagse designtrends wordt overbrugd.
Verzamelen van Hockney-prints: Expert aanbevelingen
Bij het selecteren van een Hockney-print voor je collectie, overweeg het medium en de omgeving. Acrylprints bieden een hoogglanzende, hoogwaardige afwerking die de luminositeit van Hockney’s originele doeken nabootst. Aluminiumprints daarentegen geven een matte, verfijnde uitstraling die reflectie in felverlichte ruimtes vermindert. Ongeacht de afwerking is het doel van een museumwaardige print om de integriteit van de visie van de kunstenaar te behouden, zodat de nuances van christopher isherwood en don bachardy david hockney het portret – de subtiele schaduwspeling en de intensiteit van de kleuren – jarenlang intact blijven.
Vragen en antwoorden
Wie zijn Christopher Isherwood en Don Bachardy?
Christopher Isherwood was een gerenommeerde Brits-Amerikaanse romanschrijver, en Don Bachardy is een vooraanstaande Amerikaanse portrettist. Ze vormden een prominent stel in de kunstscene van Los Angeles en waren de onderwerpen van een van David Hockneys beroemdste dubbelportretten.
Wanneer schilderde David Hockney Isherwood en Bachardy?
Het portret werd in 1968 geschilderd, tijdens een periode waarin Hockney een reeks grote dubbelportretten in Los Angeles maakte.
Wat is de betekenis van het portret van Christopher Isherwood en Don Bachardy?
Het wordt beschouwd als een mijlpaal in de figuratieve kunst van de 20e eeuw, opvallend door de waardige, naturalistische en psychologisch diepgaande weergave van een langdurige homoseksuele relatie.
Waarom gebruikte David Hockney acrylverf voor dit werk?
Hockney had in de late jaren zestig een voorkeur voor acrylverf omdat het vlakke, levendige kleurvlakken mogelijk maakte en snel droogde, wat paste bij de heldere, zonnige sfeer van Californië die hij wilde vastleggen.